چرا معدنکار تسهیلات نمی‌خواهد؟

چرا معدنکاران از تسهیلات ارزان‌قیمت صندوق بیمه توسعه فعالیت‌ها و سرمایه‌گذاری معدنی برای احیای معادن کوچک و متوسط که در شعاع ۲۰کیلومتری روستاها و شهرهای کوچک محروم و مرزی قرار دارند، استفاده نمی‌کنند؟


این پرسشی بود که مدیرعامل این صندوق در جمع فعالان معدنی مطرح کرد و معتقد بود با وجود اینکه مقررات ساده‌ای برای استفاده از این تسهیلات در نظر گرفته‌اند اما استقبال کمتری از تسهیلات ارزان‌قیمت روستایی از سوی معدنکاران شده است. این در حالی است که بهره‌برداران معدنی همواره از اینکه پروانه بهره‌برداری معدن به عنوان وثیقه از سوی بانک‌ها قبول نمی‌شود، گلایه‌مندند. این پارادوکس چگونه امکان‌پذیر است؟ معدنکاران معتقدند آنچه آنها را از دریافت این تسهیلات دور نگه می‌دارد، کمین دستگاه‌های دولتی برای دریافت حقوق دولتی معوقه، مالیات، بیمه و بدهی‌های بانکی است. به گفته معدنکاران، بخش‌های دیگری مانند کشاورزی و دامپروری که از تسهیلات روستایی استفاده می‌کنند، نیاز به ارائه سابقه بانکی خود به بانک‌های عامل یا صندوق بیمه ندارند در حالی که معدنکاران به‌دلیل اینکه سال‌های طولانی کار کرده‌اند، از طرفی با معوقات مالیاتی روبه‌رو هستند و از طرف دیگر با معوقات بانکی. بانک‌هایی که تسهیلات داده‌اند، به دلیل ناتوانی معدنکاران در پرداخت اقساط تسهیلات در دوران رکود و روی هم آمدن بهره(بهره مرکب) برای یک وام ۱۰۰میلیون تومانی باید ۵۰۰میلیون تومان بپردازند. حقوق دولتی نیز اهرم فشاری از سوی سازمان‌های صنعت، معدن و تجارت استان‌ها است که تا حقوق دولتی معوقه پرداخت نشود، معدنکاران را به صندوق بیمه معرفی نمی‌کنند، در حالی که مهم‌ترین مشکل معدنکاران رکود است و به همین دلیل بیش از ۵۰ درصد معادن در استان‌ها تعطیلند. از این رو حضورفعالان معدنی در این جلسه‌ها و ارتباط‌شان با سازمان‌های صنعت، معدن و تجارت استان‌ها کمرنگ است و می‌ترسند به محض حضور در سازمان‌ها با اخطار پرداخت معوقات روبه‌رو ‌شوند. به این دلیل عطای صندوق را به لقای مدیران آن می‌بخشند و عرصه رقابتی دریافت تسهیلات را به بخش کشاورزی و دامپروری واگذار می‌کنند.

منبع: روزنامه صمت

مطالب مرتبط